Barbara noemt het Eligant Lyceum in Zutphen als voorbeeld van een school waar de inbedding van Didactisch Coachen heel goed gelukt is. Een belangrijke succesfactor was de actieve deelname van de schoolleiding tijdens het leertraject. Leidinggevenden oefenden samen met docenten, leerden met elkaar en gaven het krachtige signaal af: “We zijn allemaal aan het leren.” Het traject was van begin af aan gedeeld eigenaarschap: we doen dit samen. Dat maakte het veilig, krachtig en duurzaam. Leidinggevenden stelden zich kwetsbaar op en lieten zien dat leren soms ook lastig is, wat zorgde voor verbondenheid en wederzijds respect.
Een school die hierin ver gaat, is het Metis Montessori Lyceum in Amsterdam. Zij organiseren zelfs ouderavonden rondom Didactisch Coachen. Ouders worden meegenomen in de visie op leren en krijgen uitleg over executieve functies en feedback. Zo wordt de driehoek leerling-ouder-school versterkt. Het motto “It takes a village to raise a child” krijgt hier concrete vorm.
Inge vindt het Corderius College in Amersfoort ook een inspirerend voorbeeld. Deze school investeerde fors in de ontwikkeling van tien beeldcoaches, waarvan vijf zijn opgeleid tot interne trainers. Opvallend is dat Didactisch Coachen is benoemd als kerntaak binnen de organisatie. Het heeft daarmee prioriteit binnen de school: bijeenkomsten hebben altijd voorrang, en iedereen weet dat dit belangrijk is. Er zijn zelfs fysieke kaarten ontwikkeld rondom de kerntaken, waaronder Didactisch Coachen.
De school ontwikkelde bovendien een eigen observatie-instrument op basis van het tweede boek van Didactisch Coachen (Voerman en Faber). Daarbij werd gekeken naar autonomie, relatie en competentie. Een werkgroep van leidinggevenden en interne trainers werkte dit uit, waarbij ze concreet maakten welk gedrag ze willen terugzien in de klas. Op basis van videobeelden zijn er kalibratiebijeenkomsten gehouden om gezamenlijk vast te stellen wat goed onderwijs in de praktijk betekent. Zo werd feedbackcultuur niet alleen een begrip, maar een gedeelde praktijk.
Een structurele
feedbackcultuur vraagt om meer dan enthousiasme. Barbara en Inge benadrukken
dat een goede stuurgroep essentieel is. Als deze ontbreekt, versnippert de
verantwoordelijkheid en komt de beweging stil te staan. Een krachtige
stuurgroep bestaat idealiter uit iemand van het MT, interne trainers en een
docent. En belangrijker nog: die stuurgroep moet niet alleen plannen maken,
maar ook eigenaarschap tonen. Denk aan het organiseren van werkvormen in team overleggen,
het delen van best practices of het stellen van inspirerende vragen die
het team scherp houden.
Naast leiderschap
spelen ook de interne trainers een belangrijke rol. Succesvolle scholen geven
hen ruimte en tijd om hun rol goed te vervullen. Denk aan een eigen ruimte voor
Beeldcoaching, tijd in de agenda om bijeenkomsten voor te bereiden en
ondersteuning vanuit de leiding. Daarnaast zorgen creatieve trainers voor leven
in de brouwerij: posters, kaartjes, quotes op de wc, en andere zichtbare
uitingen die de cultuur van Didactisch Coachen levendig houden.
Een feedbackcultuur ontstaat niet vanzelf. Het vraagt visie, betrokkenheid, voorbeeldgedrag, creatieve ideeën en bovenal: gezamenlijke verantwoordelijkheid. Maar als het lukt, zoals bij Eligant, Corderius en Metis, ontstaat er een schoolcultuur waarin iedereen leert, ontwikkelt en groeit, zowel leerlingen, professionals als ouders.
